جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٨ - غزل ٥٤٦ بگرفت كار حسنت، چون عشق من كمالى

كند، و نه در وهم كسى مى گنجد؛ اين امرى است كه به بى‌انتهايى حسنت و نهايت عشق من اشاره دارد، و قابليّت مرا براى ديدارت و فناى در پيشگاهت مى رساند، پيش از اين در انتظارم مگذار. در جايى مى گويد:

دلبرا! لحظه اى را كه از وصالت بهره‌مند گردم، از عمر خويش به حساب خواهم آورد؛ كه: «لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ»[٢]: (شب قدر، از هزار ماه بهتر است.) (عمر طبيعى بشر در حدود هزار ماه است كه قريب ٨٤ سال مى شود، حضرت حقّ هم در اين آيه مى فرمايد: شب قدر از آن ٨٤ سال بهتر است. شايد بهتر از هزار ماه بودن اين شب، بدان خاطر است كه براى اهلش، شب ديدار دوست مى باشد.) مرحوم ابن فارض مى گويد:

و به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.

[٢] - قدر: ٣.

[٣] - اشاره به حديث:« لَكُمْ كُلَّ جَمُعَةٍ زَوْرَةٌ»:( براى شما در هر جمعه، زيارت و ديدارى است- بحارالانوار، ج ٨، ص ٢١٧، از روايت ٢٠٥ .....) در احاديث جنّت است.

[٤] - ديوان ابن الفارض، قصيده تائيّه كبرى‌، ص ٩٥- و تمامى شبها شب قدر است، اگر او[ معشوق حقيقى‌ام‌] نزديك شود[ و من به اقرب او نايل گردم.]- چنانكه تمامى روزهاى ملاقات با او، روز جمعه مى باشد.