جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٥ - غزل ٥٨٩ نسيم صبح سعادت! بدان نشان كه تودانى

كنايه از اينكه: معشوقا! ما تشنه وصال تو مى باشيم، اگر آن با كشتن ما ميسّر مى‌شود. اسير عشق خود را هرگونه كه مى دانى بكش. به گفته خواجه در جايى:

اميد در كَمرِ زَرْ كِشَت چگونه نبندم.

دقيقه اى است نگارا! در آن ميان كه تو دانى.

دلبرا! چگونه دل به تو ندهم و فريفته جمال و كمالت نباشم، كه در زيبايى و يكتايى بى‌نظيرى و جز خود را در كمال و جمال نمى دانى؛ كه:

٣٩٤٢

ألْحَمْدُ للَّهِ الَّذى لايَبْلُغُ مِدْحَتَهُ القآئِلُونَ ... ألَّذى لَيْسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحْدُودٌ، وَلا نَعْتٌ مُوْجُودٌ، وَلا وَقْتٌ مَعْدُودٌ، وَلا أجَلٌ مَمْدُودٌ.»

[٢]: (سپاس خدايى را كه گويندگان به مدح و ثناى او نمى رسند ... خدايى كه براى صفت و چگونگى او حدّ و مرز مشخّص، و وصف و نعت هستى يافته، و هنگام به شمار درآمده و معيّن، و پايان و فرجام كشيده شده و مشخّصى وجود ندارد.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨١، ص ٩١.

[٢] - نهج البلاغه، خطبه ١.