جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٥ - غزل ٥٩٤ هزار جهد بكردم كه يار من باشى

مى‌گردانم كه هرچه بخواهى موجود شود.) در واقع با اين بيان مى خواهد تقاضاى وصال حضرتش را نموده و بگويد:

اى دوست! بر خود لازم دانستى كه عاشقانت را به يگانگى‌ات در فعل و صفت و يكتايى‌ات در اسم و فرديتت در ذات، آب حيات بياشامانى و بهره‌مند گردانى، من هم دلباخته اى هستم كه طالب آن سه هستم، «اگر ادا نكنى وام دارِ من باشى» در جايى مى گويد:

بخواهد با اين بيان بگويد:

٣٩٩٧

«إلهى! حَقِّقْنى بِحَقائِقِ أهْلِ القُرْبِ، وَاسْلُكْ بى‌مَسْلَكَ أهْلِ الجَذْبِ.»

[٣]: (معبودا! مرا به حقايق مقرّبان آراسته، و در راه مجذوبان رهسپار ساز.) در جايى چون بدين آرزو نايل شده، مى‌گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٦، ص ٢١٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٨، ص ٤١٤.