جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٢ - غزل ٥٨٢ طفيل هستى عشقند، آدمى و پرى

اگر شراب خورى، جرعه اى فشان بر خاك‌

از آن گناه كه نفعى رسد به غير چه باك‌

بزن بر اوج فلك حاليا سرادقِ عشق‌

كه خود بَرَد اجلت ناگهان به تيره مغاك‌

به خاك پاى تواى سروِ ناز پرورِ من!

كه روز واقعه پا وامگيرم از سر خاك‌

چه دوزخى چه بهشتى چه آدمى چه مَلَك‌

به مذهب همه كفر طريقت است امساك‌[١]

طريق عشق، طريقى عجب خطرناك است‌

نَعُوذُ بِاللَّه اگر رَهْ به مأمنى نبرى‌

اى كه در كُشتن ما هيچ مدارا نكنى!

سود و سرمايه بسوزىّ و محابا نكنى‌

دردمندان غمت زَهْرِ هلاهل دارند

قصد اين قوم خطر باشد هين! تا نكنى‌

رنج ما را كه توان بُرد به يك گوشه چشم‌

شرط انصاف نباشد كه مداوا نكنى‌

نقل هر جور كه از خُلقِ كريمت گويند

قولِ صاحب غرضان است، تو اينها نكنى‌[٢]

هزار جانِ مقدّس بسوخت زين غيرت‌

كه هر صباح و مسا شمعِ خلوتِ دگرى‌