جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨ - غزل ٥٤١ پديد آمد رسوم بىوفايى

بر او آسان مى گردد.- نيز:

٣٦٣٠

مَنْ لَمْ يَصْبِر عَلى كَدِّهِ، صَبَرَ عَلَى الإفْلاسِ.»

[١]: (هركس بر تلاش و كوشش شكيبايى نورزد، بر ورشكستگى صبر خواهد نمود.- همچنين:

٣٦٣١

«مِنْ أفْضَلِ الحَزْمِ، الصَّبْرُ عَلَى النَّوآئِبِ.»

[٢]: (از برترين دورانديشى [ها]، صبر بر مصائب و گرفتاريهاست.)

كه:

٣٦٣٢

«ألْمَواعِظُ كَهْفٌ لِمَنْ وَعاها.»

[٣]: (اندرزها، غار و پناهگاهى است براى هركس كه به آنها [گوش فرا داده و] حفظ نمايد.- نيز:

٣٦٣٣

«ألْعاقِلُ مَنِ اتَّعَظَ بِغَيْرِهِ.»

[٤]: (خردمند كسى است كه از ديگران پند گيرد.- همچنين:

٣٦٣٤

«نِعْمَ الهَدِيَّةُ ألْمَوْعِظَةُ!»

[٥]: (چه هديه خوبى است پند و اندرز دادن!) مراد از «پند» همان «عقل» است كه در گوش هوش خواجه او را به صبر بر بينوايى دعوت نموده بوده؛ كه:

٣٦٣٥

«كَفاك مِنْ عَقْلِكَ ما أبانَ لَكَ رُشْدَكَ عَنْ غَيِّكَ.»

[٦]: (از عقل تو همين تو را بس كه رُشد و براه بودنت را از گمراهى‌ات مشخّص و جدا كند.).

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الصبر، ١٩٤.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الصبر، ص ١٩٤.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الموعظة، ص ٤٠٧.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الموعظة، ص ٤٠٧.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الموعظة، ص ٤٠٨.

[٦] - غرر و درر موضوعى، باب العقل، ص ٢٦٠.