جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٢ - غزل ٥٦٩ صوفى! بيا كه شد قدح لاله پر ز مى

گمان مى شود اين دو بيت بايد پيش از بيت ختم واقع شود، زيرا مى نمايد كه خواجه از نصايح خود به زاهد نادم گرديده و طلب جام يك منى و دو آتشه را براى خويش مى نمايد و مى گويد: «تا نامه سياه بخيلان كنيم طىّ». خلاصه مى خواهد بگويد: اى دوست! ما را چه كار به نصيحت و راهنمايى نمودن آنان كه نمى خواهند دُردى آشام باشيم. تجلّيات اسماء و صفاتى‌ات را كه مظاهرت را به آن آراسته اى به من عطا كن تا چشم از جمالهاى ظاهرى اين جمال و عالم ديگر بپوشم و مستى آنم از توجّه به مظهريتشان باز دارد كه:

٣٨١٢

«إذا أكْرَمَ اللَّهُ عَبْداً، شَغَلَهُ بِمَحَبَّتِهِ.»

[٢]: (هرگاه خداوند بنده اى را گرامى بدارد، او را به دوستى خويش سرگرم مى فرمايد.- نيز:

٣٨١٣

«ضاعَ مَنْ كانَ مَقْصَدُهُ غَيْرَ اللَّهِ.»

[٣]: (نابود و گمراه گشت كسى كه مقصدش غير خدا باشد.- باز:

٣٨١٤

«مَنِ انْقَطَعَ إلى‌ غَيْرِ اللَّهِ شَقِىَ وَتَعَنّى‌.»

[٤]: (هركس [از خدا] گسسته و به غير خدا بپيوندد، به بدبختى و گرفتارى و رنج دچار مى گردد.) به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨، ص ٧٦.

[٢] ( ٢- ٣). غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.

[٣] ( ٢- ٣). غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٧.