جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٤ - غزل ٥٤٨ بتا! با ما مورز اين كينه دارى

الَّذينَ هُمْ بِالبِدارِ إلَيْكَ يُسارِعُونَ، وَبابَكَ عَلَى الدَّوامِ يَطْرُقُونَ، وَإيّاكَ فِى اللّيْلِ يَعْبُدُونَ، وَهُمْ مِنْ خَشْيَتِكَ مُشْفِقُونَ.»

[١]: (معبودا! پس ما را در راههاى وصول و رسيدن به درگاهت رهسپار ساز، و در بهترين راههاى باريافتن بر خويش راهى گردان. دور را بر ما نزديك، و [كار] دشوار و سخت را بر ما آسان گردان و به آن گروه از بندگانت كه به پيشى گرفتن به درگاهت شتاب مى نمايند و پيوسته درِ خانه تو را مى كوبند، و در حالى كه از خشيت و ترس [عظمت‌] ات هراس دارند، در شب تنها به پرستش تو مشغول هستند ملحق نما.) و به گفته خواجه در جايى:

اى شيخ! واى آنان كه با رندان و اختيار كنندگان طريقه فطرت الهى سر جدال و اعتراض داريد! بدانيد كه با حكم خدا دشمنى مى ورزيد؛ زيرا او فرموده: «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً، فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها، لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ، ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ»[٣]: (پس استوار و مستقيم رويت را به سوى دين نما، همان سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد، دگرگونى براى آفرينش خدا نيست، اين همان دين استوار است.) هشداريد و آنان را مورد طعن خود قرار ندهيد، از آه آتشين من و عاشقان حضرت محبوب.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٧، ص ١٦٦.

[٣] - روم: ٣٠.