جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٥ - غزل ٥٤٨ بتا! با ما مورز اين كينه دارى

زاهدِ ظاهرْپرست از حال ما آگاه نيست‌

در حَقِ ما هرچه گويد، جاىِ هيچ اكراه نيست‌

هرچه هست از قامتِ ناسازِ بى‌اندام ماست‌

ورنه تشريفِ تو، بر بالاى كس كوتاه نيست‌[١]

مرا به رندى و عشق آن فُضول عيب كند

كه اعتراض، بر اسرارِ علم غيب كند

كمالِ صدق و محبّت ببين، نه نقصِ گناه‌

كه هر كه بى‌هنر افْتَد، نظر به عيب كند[٢]

من تركِ عشقبازى و ساغر نمى كنم‌

صد بار توبه كردم و ديگر نمى كنم‌

شيخم به طنز گفت: حرام است مِىْ، مخور

گفتم كه چشم، و گوش به هر خر نمى كنم‌

زاهد به طعنه گفت: برو تركِ عشق كن‌

محتاجِ جنگ نيست، برادر! نمى‌كنم‌[٣]

نديدم خوشتر از شعرِ تو حافظ

به قرآنى كه اندر سينه دارى‌