جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٨ - غزل ٥٩٣ وقت را غنيمت دان، آن قدر كه بتوانى

وقت را غنيمت دان، آن قدر كه بتوانى‌

حاصل از حيات اى جان! يك دم است تا دانى‌

پيش زاهد از رندى، دم مزن كه نتوان گفت‌

با طبيبِ نامحرم، حالِ دردِ پنهانى‌

با دعاىِ شبخيزان، اى شكَر دهان! مستيز

در پناه يك اسم است، خاتَمِ سليمانى‌

كام بخشىِ دوران، عُمر در عوض خواهد

جهد كن كه از عشرت، كامِ خويش بستانى‌

يوسف عزيزم كو! اى برادران رحمىِ‌

كز غَمَش عجب دارم، حالِ پير كنعانى‌

مى‌روىّ و مژگانت، خونِ خلق مى ريزد

تند مى روى جانا! ترسمت فرو مانى‌

پندِ عاشقان بشنو، از دَرِ طَرَب باز آ

كاين همه نمى ارزد، شُغلِ عالَم فانى‌

زاهدِ پشيمان را، ذوقِ باده در جان است‌

عاقلا! مكن كارى، كه آورد پشيمانى‌

خُم شكن نمى داند، اين قدر كه صوفى را

جنسِ خانگى باشد، همچو لعلِ رُمّانى‌

گر تو فارغى از من، اى نگارِ سنگين دل!

حال خود بخواهم گفت، پيشِ آصفِ ثانى‌

از درم در آ سرمست، تا زنم به شادى دست‌

روشنى به ما پيوست، راستى به مَهْ مانى‌

باغبان! چون من زآنجا، بگذرم حرامت باد!

گر به جاى من سروى، غيرِ دوست بنشانى‌

دل ز ناوكِ چشمت، گوشه‌[١] داشتم ليكن‌

ابروىِ كماندارت، مى‌زند به پيشانى‌

جمع كن به احسانى، حافظِ پريشان را

اى شكنج گيسويت، مجمعِ پريشانى!