جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨١ - غزل ٥٦٢ ديدم به خواب دوش كه ماهى برآمدى

از بيانات اين غزل معلوم مى شود خواجه را پس از وصال محبوب، هجران نصيب گشته و در ناراحتى بسر مى برده، خود را با ياد ديدار گذشته و مژده وصالى كه در خواب به او داده شده، به پايان يافتن روزگار فراق آرامش داده، مى‌گويد:

شب گذشته در خواب ديدم ماه، ويا صاحب جمالى ظاهر شد و شب هجرانم سرآمد، بيدار شدم و آن را به فال نيك گرفتم كه حضرت دوست مرا به عنايات خود نوازش و به وصالش نايل خواهد گرداند. اى كاش! هرچه زودتر خرسندم سازد، زيرا انتظار ديدارش مشكل است. در جايى مى گويد:

و در جايى نيز در تقاضاى اين معنى‌ مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٥، ص ١٥٧.