جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٥ - غزل ٦٠٠ ألم يأن للأحباب أن يترحموا؟

بخواهد بگويد: در نتيجه سير و سلوك، عاقبت شهود و پى بردن به فقر ذاتى و نيستى و فناء تهيدستى خود نصيبم شد، و كلام الهىِ: «يا أَيُّهَا النَّاسُ! أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ، وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ.»[٣]: (اى مردم! همه شما فقيران و نيازمندان درگاه خداوند هستيد و تنها خداست كه بى‌نياز ستوده مى باشد.- فرمايش رسولش:

٤٠٤١

«ألْفَقْرُ فَخْرى، وَبِهِ أفْتَخِرُ عَلى سآئِرِ الأنْبيآء وَالْمُرسَلينَ.»

[٤]: (فقر و نادارى [موجب‌] فخر و بالندگى من است، و بدان بر تمام پيامبران و رسولان افتخار مى نمايم.) را لمس نمودم، و مى گويم:

«إلهى! أنَا الفَقيرُ فى غِناىَ، فَكَيْفَ لا أكُونُ فَقيراً فى فَقْرى؟!»

[٥]: (معبودا! من در غنا و بى‌نيازى خويش فقير و درمانده‌ام، پس چگونه در فقر و نادارى‌ام فقير نباشم؟!). و خواهم گفت:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨١، ص ٩١.

[٢] - براى هر يك از دوستان توشه و نعمتى وجود دارد، و[ لى‌] حافظِ نيازمند را ندارى و زيان نصيب گشته.

[٣] - فاطر: ١٥.

[٤] - مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٢٧٩، از روايت ٨.

[٥] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣٠.