جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٠ - غزل ٥٧١ سحرگه رهروى در سرزمينى

و آباديها نمى پذيرند، مى‌پذيرى!)؛ پس نياز خود را به او عرضه كن، تا ببينى چگونه مورد عنايتت قرار مى دهد و رخسار مى نمايد؛ كه:

٣٨٣٧

«ألْجِئْ نَفْسَكَ فِى الأمُورِ كُلِّها إلى إلهِكَ؛ فَإنَّكَ تُلْجِئُها إلى كَهْفٍ حَريزٍ.»

[١]: (نَفْس خود را در همه امور در پناه معبودت درآور، كه در اين صورت، آن را به غار و پناهگاه مصون و استوارى پناه داده‌اى.- همچنين:

٣٨٣٨

«أوْثَقُ سَبَبٍ أخَذْتَ بِهِ سَبَبٌ بَيْنَكَ وَبَيْنَ اللَّهِ.»

[٢]: (استوارترين پيوندى كه بدان دست مى آويزى، پيوند ميان تو و خداوند مى باشد.- نيز:

٣٨٣٩

«كَيْفَ يَضيعُ مَنِ اللَّهُ كافِلُهُ؟!»

[٣]: (كسى كه خداوند ضامن و عهده دار اوست، چگونه از بين مى رود؟!- به گفته خواجه در جايى:

لذا مى گويد:

اى محبوبى كه هر جمال و كمال تو راست، بيا و عنايتى فرما و گوشه اى از آن را به عاشقان و گرفتاران روزگار هجرانت بنما. به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است خطاب خواجه در اين بيت به استاد باشد و بخواهد بگويد: اى.

[١] ( ١- ٢). غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.

[٢] ( ١- ٢). غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٨، ص ١٤٦.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٧، ص ١٣٣.