جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٣ - غزل ٦٠٠ ألم يأن للأحباب أن يترحموا؟

كنايه از اينكه: اى آنان كه باده از لب جانان مى نوشيد، و از مشاهدات حضرتش برخورداريد! جرعه اى هم به من سوخته دل تفضّل كنيد، كه فضيلت را اسبابى است، يكى هم اين است كه جود و بخشش را در اين امر بكار بنديد. به گفته خواجه در جايى:

كنايه از اينكه: ماههاى ربيع (بهار)، ماههايى است كه كودكان حاجتشان برآورده مى‌شود، و اولياء آنها به امور دنيوى خوش و دلشادشان مى كنند؛ ولى گويا ما را عيش ربيع از جمال و كمال حضرت معشوق حرام است، و بهره اى از ديدار او نبايد داشته باشيم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٨، ص ٣٦٠.

[٢] - اى پسر عموهاى ما! بر ما به جرعه‌اى‌[ از شراب هم كه شده‌] بخشش كنيد، و براى فضل و بزرگى اسبابى است كه مى شود از آن‌[ حال شخص را] پيش بينى نمود.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٧، ص ٢٧٦.

[٤] - اين ماههايى است كه در آن خواسته‌هاى كودكان برآورده مى شود، و[ لى‌] عيش و خوشى بهار براى ما حرام است.