جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٢٢

اقرار كنند؛ وگر نه به او راه نخواهند يافت. در جايى مى گويد:

و چون آتش به دامنِ تعلّقات زده شود ديگر:

ياراى سخن از حضرت محبوب گفتن نمى ماند؛ كه:

٤٠٥٩

«إذَا انْتَهَى الْكَلامُ إلَى اللَّهِ، فَأمْسِكُوا.»

[٢]: (هرگاه سخن به خدا رسيد، [از سخن گفتن‌] خوددارى كنيد.- نيز:

٤٠٦٠

«لاتَفَكَّرُوا فى ذاتِ اللَّهِ.»

[٣]: (در ذات خداوند، فكر و انديشه نكنيد.- همچنين:

٤٠٦١

«تَكَلَّمُوا فيما دُونَ العَرْشِ، وَلا تَكَلَّمُوا فيما فَوْقَ العَرْشِ.»

[٤]: (درباره امور زير عَرْش سخن گوييد، و [لى‌]، درباره امور بالاى عَرْش حرف نزنيد.) سخن از او خود بايد گويد: به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٤، ص ٣٧٦.

[٢] - بحارالانوار، ج ٣، ص ٢٥٩، از روايت ٦.

[٣] -

[٤] - بحارالانوار، ج ٣، ص ٢٥٩، از روايت ٦.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧، ص ٧٦.