جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٢١

بخواهد به خود خطاب كرده و بگويد: اى خواجه! اى كه تقاضاى نكهتى از طيب جانان را مى نمايى! نفحات به وجد آورنده‌اش از ابتداء با زبان بى‌زبانى گفتندت كه: در وادى شهود تجليّات و مشاهدات او و استشمام عطر جمالش بايد خود را فراموش كنى و آماده كشته شدن و نيستى خود گردى. در جايى به آمادگى خود اشاره كرده و مى گويد:

و مى گويد:

اينجاست كه تا آماده كامل براى اين امر نشده‌اى، تقاضاى وصالش را مكن؛ زيرا:

ملاحظه مى كنى جبرئيل ٧ رسول اللَّه ٦ را در شب معراج تا حدّ معينى توانست همراهى كند، سپس عرض كرد:

٤٠٥٨

«لَوْ دَنَوْتُ أنْملَةً، لَاحْتَرَقْتُ.»

[٣]: (اگر به اندازه سرانگشت نزديكتر مى شدم، مسلّماً مى سوختم.) كنايه از اينكه: اى خواجه! در اين راه كودكان طريق الى اللَّه دامن تعلّقات را بايد آتش زنند و به تهيدستى و فقر ذاتى خود.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٥، ص ٣١٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٦، ص ٣٢٠.

[٣] - بحارالانوار، ج ١٨، ص ٣٨٢، از روايت ٨٦.