جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٢٠

بوىِ خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد

از يار آشنا، سخن آشنا شنيد

خوش مى كنم به باده مشكين، مشام جان‌

كز دلقْ پوشِ صومعه، بوى ريا شنيد

يا رب! كجاست محرم رازى؟ كه يك زمان‌

دل شرح آن دهد كه چه ديد و چه ها شنيد

حافظ! وظيفه تو دعا گفتن است و بس‌

دربند آن مباش كه نشنيد يا شنيد[١]

كه اين نافه ز چينِ جيبِ حور است‌

نه ز آن آهو، كه از مردم نفور است‌

اى صبا! نكهتى از خاكِ دَرِ يار بيار

ببر اندوه دل و مژده دلدار بيار

تا معطّر كنم از لطفِ نسيم تو مشام‌

شمّه اى از نفحات نَفَس يار بيار

روزگارى است كه دل، چهره مقصود نديد

ساقيا! آن قدحِ آينه كردار بيار

كام جان تلخ شد از صبر كه كردم بى‌دوست‌

خنده اى ز آن لبِ شيرينِ شكر بار بيار[٢]