جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢١ - غزل ٥٥٤ چو سرو اگر بخرامى، دمى به گلزارى

خواجه در اين غزل، در عين اينكه توصيف حضرت دوست را نموده، با اين بيان اظهار اشتياق به ديدار او كرده و مى گويد:

دلبرا! اين تويى كه در زيبايى يكتا، و در صفات و كمالات بى‌همتا مى باشى.

چنانچه درميان صاحب جمالان جلوه كنى، قيامت بپا خواهى كرد، و ايشان ديگر از حسن خود دم نخواهند زد، و از رشكِ روى تو در كام جز خار نبينند؛ در جايى مى‌گويد:

و در جايى نيز مى گويد:

بخواهد با اين بيان بگويد: محبوبا! تا تو برايم جلوه نمايى، مظاهرت از من دلربايى مى كنند. بيا و ديدارم بنما، تا جمال آنان در نظرم چون خارى نمايد. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٤، ص ٢١٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٠، ص ١٤٨.