جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٣ - غزل ٥٧٦ سبت سلمى بصدغيها فؤادى

اى آن كه مرا در محبّت دوستم سرزنش مى نمايى، و فريفتگى‌ام به او را نمى‌پسندى! تو چه مى دانى كه عشق و عاشقى يعنى چه؟ آن كس كه در درياى محبّتِ معشوق حقيقى غوطه ور است، چه اعتنايى به انكار منكرين خود دارد:

«إلهى! مَنْ ذَاالَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟! وَمَنْ [ذَا] الَّذى أنِسَ بِقُرْبِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا؟!»

[١]: (معبودا! كيست كه شيرينى محبت تو را چشيد و جز تو را خواست؟! و كيست كه با مقام قرب تو انس گرفت و از تو روى گردان شد؟!- به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! سوداى عشقت سراپاى وجودم را فرا گرفته و به غم ديدارت مبتلا ساخته، به تو پناهنده مى گردم، مرا در كنف عنايتت پذيرا باش و به ديدارت نايل ساز. در جايى مى گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٠، ص ٢٩٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٥، ص ٨٧.