جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٣ - غزل ٥٦٢ ديدم به خواب دوش كه ماهى برآمدى

فيضِ ازل، به زور و زَرْ ار آمدى به دست‌

آبِ خِضِر، نصيبه اسكندر آمدى‌

در ازل هر كو به فيضِ دولت ارزانى بود

تا ابَد جامِ مرادش همدمِ جانى بود[١]

بخت از دهانِ يار نشانم نمى دهد

دولت، خبر ز رازِ نهانم نمى دهد

از بَهْرِ بوسه اى ز لبش جان همى دهم‌

اينم نمى ستاند و آنم نمى دهد

مُردَم ز انتظار و در اين پرده راه نيست‌

يا هست و پرده دار نشانم نمى دهد[٢]

آن عهد ياد باد! كه از بام و دَرْ مرا

هر دَمْ پيامِ يار و خطِ دلبر آمدى‌

پيامِ دوست شنيدن سعادت است و سلامت‌

فداىِ خاكِ دَرِ دوست باد جانِ گرامى!

بيا به شامِ غريبان و آب ديده من بين‌

بسانِ باده صافى، در آبگينه شامى‌

خوشا دمى كه درآيىّ وگويمت به سلامت:

قَدِمْتَ خَيْرَ قُدُومٍ، نَزَلْتَ خَيْر مَقامٍ‌

من ار چه هيچ ندارم سزاىِ خدمت شاهان‌

ز بهر كارِ صوابم قبول كن به غلامى‌