جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٠ - غزل ٥٨١ صبح است و ژاله مى چكد از ابر بهمنى

لدا مى گويد:

اى خواجه! اگر مى خواهى از ما و منى برهى و ديدارت حاصل شود، به مراقبه جمال يار بپرداز و خوراك خود را ذكر او گردان، و او را طلب بنما، كه كارى است شايسته؛ كه:

٣٩٠٦

«أالذِّكْرُ نُورٌ وَرُشْدٌ.»

[١]: (ذكر و ياد [خدا] نور و روشنايى و رشد و هدايت مى باشد.- نيز:

٣٩٠٧

«ثَمَرةُ الذِّكْرِ اسْتِنارَةُ القُلُوبِ.»

[٢]: (ثمره و ميوه ذكر، روشنايى و نور گرفتن دلهاست.- همچنين:

٣٩٠٨

«مَنْ ذَكَرَ اللَّهَ، اسْتَبْصَرَ.»

[٣]: (هركس خدا را ياد كند، [دلش‌] بينا و روشن مى گردد.- نيز:

«لاهِدايَةَ كَالذِّكْرِ.»

[٤]: (هدايتى همانند ذكر و ياد [خداوند] نيست.)

و چنانچه اى خواجه! شب هنگام، به مراقبه و ذكر دوست پرداختى، و تو را مشاهده جمال او حاصل شد، و باز به خمارى و محروميّت ديدارش گرفتار آمدى، همان بِهْ كه آن را با مراقبه و ياد دوست بشكنى و از ميان بردارى، تا ملاقاتت حاصل آيد. درنتيجه بخواهد با اين بيان خود را به دوام ذكر و مراقبه حضرت معشوق وادار نمايد. در جايى مى گويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الذكر، ص ١٢٣.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٣] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٥.

[٤] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٥.