جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤١ - غزل ٥٨١ صبح است و ژاله مى چكد از ابر بهمنى

اى مرشد طريق! بهوش باش و عنايت خود را از ما قطع مكن، كه اگر تو ما را موردتوجّه قرار ندهى، هجران در كمين ماست و دوام پيدا خواهد كرد؛ واى نفحات به طرب آورنده! به هر طريق كه ممكن است شور عشقش را در ما زياده نماييد، كه سخت محتاج آنيم. به گفته خواجه در جايى:

و نيز مى گويد:

واى مرشد طريق! مِى‌ام ده و از راهنمايى‌هاى خود به دوستم مضايقه مفرما؛ زيرا نفحات حضرت محبوب هم مرا موعظت به بهره گرفتن از جنابت نمود و گفت:

«خوش باش و پند بشنو از اين پيرِ مُنْحَنى».

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٣، ص ٩٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٨، ص ٢٣٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٣، ص ٢٢٩.