جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٩ - غزل ٥٨١ صبح است و ژاله مى چكد از ابر بهمنى

معشوقا! مى‌دانم مرا از تو، مايى و منى و خودبينى و خودستايى دور ساخته، با مِىِ مشاهداتت از اين گرفتارى‌ام برهان، و تهى از خويشم كن؛ كه:

«إلهى! ... وَاقْشَعْ عَنْ بَصآئِرِنا سَحابَ الارْتِيابِ، وَاكْشِفْ عَنْ قُلُوبِنا أغْشِيَةَ المِرْيَةِ وَالحِجابِ، وَأزْهِقِ الباطِلَ عَنْ ضَمآئِرِنا، وأثْبِتِ الحَقَّ فى سَرآئِرِنا؛ فَإنَّ الشُّكُوكَ وَالظُّنُونَ لَواقِحُ الفِتَنِ، وَمُكَدِّرَةٌ لِصَفْوِ المَنآئِحِ وَالمِنَنِ.»

[٢]: (معبودا! ... و ابر شكّ و ترديد را از [جلو] ديدگان [دل‌] ما بر كنار، و پرده‌هاى دو دلى و حجاب را از [برابر] دلهايمان برطرف فرما، و باطل را از دورنهايمان بيرون و نابود، و حقّ را در نهادمان پا برجا نما؛ زيرا براستى كه شكّها و گمانها آبستن فتنه ها و آشوبها گشته، و بخششها و عطاياى [تو] را مى آلايند.- به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر مى گويد:

و نيز مى گويد:

و همچنين مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٩، ص ٢٣٣.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩١، ص ٤٢٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٢، ص ٤٢٤.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٧، ص ٤٢٨.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٦، ص ٢٤٥.