جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٩ - غزل ٥٩٩ يا مبسما يحاكى درجا من اللالى

اگر به كوى تو باشد مرا مجالِ وصول‌

رسد ز دولت وصل تو كار من به حصول‌

من شكسته بدْحال زندگى يابم‌

در آن زمان كه به تيغِ غمت شوم مقتول‌

چه جرم كرده‌ام؟ اى جان و دل به حضرت تو

كه طاعت منِ بى‌دل نمى شود مقبول‌

خرابتر ز دل من غم تو جاى نيافت‌

كه ساخت در دلِ تنگم قرارگاهِ نزول‌

به درد عشق بساز و خموش شو حافظ!

رموز عشق مكن فاش پيشِ اهل عقول‌[١]

دلخون شدم ز دستش، و زنازِ چشم مستش‌

اوذيتُ بِالرَّزايا، ما لِلْهَوى‌ وَمالى؟[٢]

ما ز ياران چشمِ يارى داشتيم‌

خود غلط بود آنچه ما پنداشتيم‌

گفتگو آيينِ درويشى نبود

ور نه با تو ماجراها داشتيم‌

شيوه چشمت فريبِ جنگ داشت‌

ما ندانستيم و صلحْ انگاشتيم‌

نكته ها رفت و شكايت كس نديد

جانبِ حرمت فرو نگذاشتيم‌

گفت خود دادى به ما دل حافظا!

ما محِصّل بر كسى نگماشتيم‌[٣]