جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥٦ - غزل ٥٩٦ أحمد الله على معدلة السلطان

أحْمَدُ اللَّهَ عَلى‌ مَعْدَلَة السُّلْطانِ‌

احْمدِ شيخْ اويسِ حسنِ ايلخانى‌

خان بن خان و شهنشاهِ شهنشاه نژاد

آن كه مى زيبد اگر جانِ جهانش خوانى‌

ديده تا ديده به اقبالِ تو ايمان آورد

مرحبا! اى به همه لطف خدا ارزانى‌

برشكن طرّه تركانه كه در كاكلِ توست‌

بخشش و كوشش قاآنى و چنگيزْ خانى‌

ماه اگر با تو برآيد به دو نيمش بزنند

دولتِ احمدى و معجزه سلطانى‌

جلوه حسن تو دل مى برد از شاه و گدا

چشمِ بد دور! كه هم جانى و هم جانانى‌

گرچه دوريم، به ياد تو قدح مى نوشيم‌

بُعد منزل نبود در سفرِ روحانى‌

از گل فارسى‌ام غنچه عيشى نشكفت‌

حَبَّذا! دجله بغداد و مِىِ روحانى‌

سَرِ عاشق كه نه خاكِ دَرِ معشوق بوَد

كى خلاصش بود از زحمتِ سرگردانى؟

اى نسيمِ سحرى! خاكِ رَهِ يار بيار

تا كند حافظ از آن، ديده جان نورانى‌