جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥٤ - غزل ٥٩٥ هواه خواه توام جانا! و مى دانم كه مى دانى

راهنمايى هايشان، چراغِ دل بندگانى را كه پذيراى دعوت آنانند، به روشنايى و افروختن مى دارند و به مشاهدات دوست نايل مى سازند. مبادا عاشقان جز به خوبان، به كسى ديگر نظر داشته باشند، و در پريشانى هجران بمانند.

و ممكن است مرادش از «خوبان»، حضرت دلدار باشد و بخواهد بگويد:

روشنى بخشِ دل ما، نسيمى است كه از ملكوتِ مظاهرِ جهان هستى به مشام جانمان مى رسد؛ مبادا روزى بيايد كه از استشمام اين نسيم محروم، و از ديدار بى نصيب گرديم. در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

اميد است آن گوهر درونى و فطرتِ «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[٢]: (سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد.) مرا يارى كند، تا پرده از كثرات بردارم و كمربند مظهريّت كه حضرت دوست خود را با آن از نظر من مستور داشته، بگشايم اى فلك! واى مظاهرِ جهان! براى خدا، مرا همراهى نماييد و حجاب از مظهريّتتان بر كنار كنيد، تا او را باز مشاهده نمايم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٣٢٨.

[٢] - روم: ٣٠.