جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٦ - غزل ٥٥١ تو مگر بر لب جويى ز هوس ننشينى

خلاصه بخواهد با اين بيان بگويد:

محبوبا! تو خسروِ مَهْ رُويان عالم (انبياء و اولياء :) نشدى، مگر به واسطه خلق و خوى پاكيزه‌ات، كه با خاكيان و ما بندگان ضعيف و ناچيز مى نشينى و مورد لطف خود قرارمان مى دهى. «آفرين بر تو: كه شايسته صد تحسينى» بخواهد با اين بيان بگويد:

لذا مى گويد:

معشوقا! اگر با خاكيانت سر عنايت نبود، كجا آنان را مورد لطفت قرار مى دادى؟

و كجا ايشان آرزوى انس با تو را به خود اجازه مى دادند؟ ظاهراً مصلحت وقت و منزلت خويش را در آن دانسته اى كه با فقيران درگاهت بنشينى، با اين همه باز بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٦، ص ٢١٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥١، ص ٣٣٠.