جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٤ - غزل ٥٥١ تو مگر بر لب جويى ز هوس ننشينى

گرچه از بعضى ابيات اين غزل بنظر مى رسد كه خواجه آن را در اظهار عشق به استاد و مرشد طريق خود سروده باشد، ولى گمان مى شود اين غزل را هم چون غزلهاى ديگر، در اظهار اشتياق به ديدار معشوق حقيقى، به بيانات و گفتار عاميانه عشّاق مجازى، سروده باشد. مى‌گويد:

محبوبا! تا در كنار ديده اشكبارم ننشينى و سرشك سيل آسايم را در فراقت ننگرى، گمان مكن كه مرا آرامش حاصل شود، و چنانچه عنايت خود را شامل حالم گردانى و دلم را به تجلّياتت برافروخته سازى، هر آشفتگى و دلدادگى كه از من ظاهر شود، همه را از جانب خود دان؛ زيرا اين تويى كه فتنه دلهايى، بخواهد با اين بيان بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٣، ص ١٨٤.