جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩١ - غزل ٥٧٥ سليمى منذ حلت بالعراق

سُلَيمى‌ مُنْذُ حَلَّتْ بِالْعِراقِ‌

ألاقى فى هَواها ما الاقى‌

الااى ساربانِ محملِ دوست!

إلى‌ رُكْبانِكُمْ طالَ اشْتِياقى‌

بسازاى مطربِ خوشگوىِ خوشخوان!

به شعرِ پارسى صوتِ عراقى‌

بيا ساقى! بده رطلِ گرانم‌

سَقاكَ اللَّهُ مِنْ كَأْسٍ دِهاق‌

جوانى باز مى آرد به يادم‌

صداىِ چنگ و نوشانوشِ ساقى‌

مِىِ باقى بده تا برفشانم‌

به يارانْ مست و خوشدل عمرِ باقى‌

درونم خون شد از ناديدنِ دوست‌

ألا تَعْساً لِايّامِ الْفِراقى‌

دمى با نيكنامان متّفق باش‌

غنيمت دان امورِ اتّفاقى‌

مسيحاىِ مجرّد را برازد

كه با خورشيد سازد هم وثاقى‌

عروسى بس خوشى اى دُخترِ زَزْ!

ولى گه گه سزاوارِ طَلاقى‌

رَعيْنَا الْعِشْقَ فى مَرْعى‌ حِماكُمْ‌

حَمَاكَ اللَّهُ يا عَهْدَ التَّلاقى!

خِرَد در زندهْ رود انداز و مِىْ نوش‌

به گلبانگِ جوانانِ عراقى‌

نَهانِى الشَّيْبُ عَنْ وَصْلِ العُذارى‌

سِوى‌ تَقْبيلِ وَجْهٍ وَاعْتِناقٍ‌

وصال دوستان، روزىِّ ما نيست‌

بگو حافظ! دعاىِ جانِ ساقى‌