جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٠ - غزل ٥٧٤ سلامى چو بوى خوش آشنايى

هركس رهايش كند، آن را بى‌ارزش و پست مى نمايد.)

اى خواجه! در عين حال كه مصائبِ فراق حضرت دوست بر تو سنگين و مشكل است بر آن صابر باش؛ قدر وصال را كسى مى داند كه به فراق مبتلا گشته باشد. اگر آتش هجرانت نمى سوخت، از هواها و خودخواهى ها خلاصى نداشتى؛ پس:

كه:

٣٨٧٣

«ألْبَلآءُ رَديفُ الرَّجآءِ.»

[١]: ( [همواره‌] درپى فراخى، بلا و گرفتارى وجود دارد.- نيز:

٣٨٧٤

«رُبَّ مَرْحُوم مِنْ بَلآء هُوَ دَوآؤُهُ!»

[٢]: (چه بسا كسى به واسطه بلا و گرفتارى مورد رحمت واقع مى شود، و آن دارو و درمان اوست.- همچنين:

٣٨٧٥

«كَمْ مِنْ مُنْعَمٍ عَلَيْهِ بِالْبَلآءِ.»

[٣]: (چه بسيار كسى كه با بلاء و گرفتارى بدو نعمتى عنايت شده).

[١] ( ١- ٢ و ٣). غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٢] ( ١- ٢ و ٣). غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٣] ( ١- ٢ و ٣). غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.