جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٦ - غزل ٥٤٧ بلبل ز شاخ سرو، به گلبانگ پهلوى

ساختيم، همانا در اين [داستان‌] نشانه‌هاى روشنى براى هر شخص بسيار شكيبا و شكرگذار وجود دارد.) بخواهد بگويد: تو هم اى سالك! واى بشر! واى خواجه! خواهى رفت، چيزى كه برايت باقى مى ماند، همان كسب مقامات معنوى و عشق به محبوب حقيقى مى باشد. بكوش تا اين مقام را با دل ندادن به اسباب دنيوى بدست آورى. خواجه در ساقى نامه‌اش مى گويد:

لذا مى گويد:

اى جهانيان! سلطنت اين است كه عارفِ به دوست دارد و به انس و عشرت با او بسر مى برد و مى گويد:

٣٦٨٢

«يا مَوْلاىَ! بِذِكْرِكَ عاشَ قَلْبى، وَبِمُناجاتِكَ بَرَّدْتُ ألَمَ الخَوْفِ عَنّى.»

[٢]: (اى سرور من! دل من تنها به ياد تو زنده است، و فقط با مناجاتت دردِ خوف و هراس [از تو] را از خود دور [و دلم را خنك‌] مى‌كنم.- از اسباب دنيوى دل بركنده و به مختصرى از آن اكتفا نموده و خواب امنى دارد، و وحشتى از فقر و آمد و نيامد جهان نداشته، و بندگى و گدايى حضرتِ جانان را پيشه خود قرار داده. كجا سلاطين را اين.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، ص ٤٤٠- ٤٤٣.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٣.