جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٠ - غزل ٥٤٩ بيار باده و بازم رهان ز رنجورى

گل اگر رفت، گو: به شادى رو

باده ناب چون گلاب بيار[١]

زسحرِ غمزه فتّان خويش غَرّه مباش‌

كه آزمودم و سودى نداشت مغرورى‌

شاهدان گر دلبرى زينسان كنند

زاهدان را رخنه در ايمان كنند

هر كجا آن شاخِ نرگس بشكفد

گلرخانش، ديده، نرگس دان كنند

كن نگاهى از دو چشمت، تا در آن‌

مرگ را بر بى‌دلان آسان كنند

عيد رخسار تو كو؟ تا عاشقان‌

در وفايت، جان و دل قربان كنند[٢]

به يك فريب بدادم صلاحِ خويش از دست‌

دريغ از آن همه زهد و صلاح و مستورى!

اى خسرو خوبان! نظرى سوى گدا كن‌

رحمى به من سوخته بى‌سر و پا كن‌

شمع و گل و پروانه و بلبل همه جمعند

اى دوست! بيا رحم به تنهايى ما كن‌

با دلشدگان، جور و جفا تا به كى آخر

آهنگ وفا، ترك جفا، بهرِ خدا كن‌

مشنو سخن دشمن بدگوى، خدا را

با حافظ مسكين خوداى دوست! وفا كن‌[٣]