جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٤ - غزل ٥٩٧ ز كوى يار مى آيد نسيم باد نوروزى

اى خواجه! حضرت دوست، عمر گرانمايه و نعمتهاى بسيار ارزانى‌ات داشته، تا آن را صرف عشرت با او نمايى، و از نثار آن در پيشگاهش دريغ روا ندارى وگرنه زيان خواهى ديد؛ كه:

٤٠٠٧

«خابَ الوافِدُون عَلى غَيْرِكَ، خَسِرَ المُتَعَرِّضُونَ إلّالَكَ، وَضاعَ المُلِمّونَ إلّا بِكَ، وَأجْدَبَ المُنْتَجِعُونَ إلّامَنِ انْتَجَعَ فَضْلَكَ.»

[١]: (آنان كه به غير تو فرود آمدند و نوميد و محروم گشتند، و آنان كه جز از تو طلب نمودند زيان بردند، و كسانى كه جز آهنگ و قصد تو را نمودند گمراه شدند، و همه طالبان با خشكى و نيستى مواجه شدند جز طالبان فضل و كرم تو- به گفته خواجه در جايى:

اينجاست كه شهودِ فنايت نصيب مى گردد، و خواهى دانست كه مشكلات روزگار هجرانت براى آن بوده كه همه چيز را به خود نسبت مى دادى. به گفته خواجه در جايى:

اى خواجه! تو چون غنچه اى مى باشى كه عطرى در درون دارى؛ زيرا تعليم.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٤٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠١، ص ٢٩٧.