جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٥ - غزل ٥٩٧ ز كوى يار مى آيد نسيم باد نوروزى

اسمائت نمودند؛ كه: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها»[١]: (و همه نامهاى خود را به آدم آموخت.)، و بر فطرت توحيدت خلق كردند؛ كه: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[٢]: (سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد.) پس هرچه زودتر خود را از پرده و حجاب بشريّت با بندگى خالصانه، بيرون آر، و تا فرصتت از دست نشده، به مشاهده ملكوت عطر و جمال خويش بنشين؛ كه:

٤٠٠٨

«ألْفُرْصَةُ غُنْمٌ.»

[٣]: (فرصت، غنيمت است.- نيز:

٤٠٠٩

«إضاعَةُ الفُرْصَةِ غُصَّةٌ.»

[٤]: (از بين بردن [و بيهوده صرف نمودن‌] فرصت، غُصّه [درپى‌] دارد.- همچنين:

٤٠١٠

«ألْفُرْصَةُ سَريعَةُ الفَوْتُ، بَطيئَةُ العَوْدِ.»

[٥]: (فرصت، زودگذر و ديرباز گشت است.- يا اينكه:

٤٠١١

«خُذْ مِنْ نَفْسِكَ لِنَفْسِكَ، وَتَزَوَّدْ مِنْ يَوْمِكَ لِغَدِكَ، واغْتَنِمْ غَفْوَ الزَّمانِ، وَانْتَهِزْ فُرْصَةَ الإمْكانِ.»

[٦]: (از نَفْس خود به سود خويش برگير، و از امروز براى فردايت توشه بردار، و خواب آلودگى زمان را مغتنم شمار، و فرصتى را كه در آن امكان [آمادگى براى آخرت‌] فراهم است، غنيمت بدان.) بخواهد بگويد:

و بگويد:

[١] - بقره: ٣١.

[٢] - روم: ٣٠.

[٣] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٣.

[٤] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٣.

[٥] ( ٥- ٦). غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٤.

[٦] ( ٥- ٦). غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٤.

[٧] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٥، ص ٢٦٢.

[٨] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٥، ص ٢٤٤.