جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٤ - غزل ٥٧٨ لبت مى بوسم و در مى كشم مى

لبت مى بوسم و دَرْ مى كشم مِىْ‌

به آب زندگانى بُرده‌ام پىْ‌

نه رازش مى توانم گفت با كس‌

نه كس را مى توانم ديد با وى‌

گل از خلوت به باغ آورد مَسْنَد

بساطِ زُهد را چون غُنچه كن طِىْ‌

بده جامِ مِىْ و از جَمْ مكن ياد

كه مى داند كه جَمْ كِىْ بود و كِىْ كِىْ؟

بزن بر چنگِ چنگ اى ماه مطرب!

رَگَش بخراش، تا بخروشم از وى‌

چو چشمت مست را مخمور مگذار

به يادِ لعلش اى ساقى! بده مِىْ‌

نجويد جان از آن قالب جدايى‌

كه باشد خون جامش در رَگ و پى‌

لبش مى بوسم و خون مى خورد جام‌

رُخَش مى بينم و گُل مى كند خوى‌

چو مرغ باغ مى گويد كه هوهو

مده از دست، جامِ باده هى هى!

چو مجنون درپىِ ديدارِ ليلى‌

ببايد گَشْتَن اى دل! گِردِ هر حى‌

تو با سلطانِ گُل خوش باش و مِىْ نوش‌

غنيمت دان خلاصِ بَهْمَن از دِىْ‌

زبانت دركش اى حافظ! زمانى‌

حديثِ بى‌زبان را بشنو از نى‌