جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٣ - غزل ٥٦٣ رفتم به باغ تا كه بچينم سحر، گلى

يا اينكه:

٣٧٧١

«بِالصَّبْرِ تُدْرَكُ مَعالِى الامُورِ.»

[١]: (تنها با صبر و شكيبايى مى توان به امور والا و بلند نايل گشت.- به گفته خواجه در جايى:

در بيت ختم خواجه به خود خطاب كرده و مى گويد: فرج و شاهد و مقصود و ديدار دوست را از گردش روزگار نمى توان بدست آورد، او وقتى رخسار و چهره و تجلّى براى عاشقش مى نمايد كه ديده از عالم پندار بپوشد و تجافى و انقطاع از آن داشته باشد؛ كه:

«إلهى! هَبْ لى كَمالَ الإنْقِطاعِ إلَيْكَ، وَأنِرْ أبْصارَ قُلُوبِنا بِضِيآءِ نَظَرِها إلَيْكَ، حَتّى‌ تَخْرِقَ أبْصارُ القُلُوبِ حُجُبَ النّورِ، فَتَصِلَ إلى‌ مَعْدِنِ العَظَمَةِ، وَتَصيرِ أرْواحنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدسِكَ.»

[٣]: (معبودا! گسستن كامل از غير به سوى خويش را به من عطا نما، و ديدگان دلمان را با پرتو نظرش به سوى خود روشن كن، تا ديدگان دلهايمان حجابهاى نور را دريده و به معدن عظمتت واصل گشته، و ارواحمان به مقام پاك عزتت بپيوندد.).

[١] - غرر و درر موضوعى، باب ١٩٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٦، ص ١٣٢.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.