جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩ - ح - آثار استقامت در اشعار خواجه

نازها ز آن نرگس مستانه مى بايد كشيد

دور چون با عاشقان افتد، تسلسل بايدش‌[١]

٥- روز نخست چون دم رندى زديم وعشق‌

شرط آن بود كه جز رَهِ اين شيوه نسپُريم‌[٢]

٦- در راه عشق، وسوسه اهرمن بسى است‌

هُشدار و گوش دل به پيام سروش كن‌[٣]

٧- جان فداىِ تو، كه هم جانى و هم جانانى‌

هر كه شد خاك درت، رست ز سرگردانى‌

سرسرى، از سركوى تو نيارم برخاست‌

كارِ دشوار نگيرند بدين آسانى‌

خام را طاقتِ پروانه دل سوخته نيست‌

نازكان را نرسد شيوه جان افشانى‌

بى تو آرام گرفتن بُوَد از ناكامى‌

با تو گستاخ نشستن بود از حيرانى‌[٤]

١- حافظ بر آستانه دولت نهاده سر

دولت درآن سراست كه با آستان يكى است‌[٥]

٢- خزينه دلِ حافظ، ز گوهرِ اسرار

به يُمنِ عشقِ تو، سرمايه جهانى داد[٦]

٣- گرت چو نوحِ نبى، صبر هست برغمِ طوفان‌

بلا بگردد و كام هزار ساله برآيد[٧]

٤- عتاب يارِ پرى چهره، عاشقانه بكش‌

كه يك كرشمه، تلافىّ صد جفا بكند

ز مُلك تا ملكوتش حجاب برگيرند

هر آن كه خدمت جامِ جهان نما بكند

تو با خداى خود انداز كار و دل خوش‌دار

كه رحم اگر نكند مدّعى، خدا بكند[٨]