جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١١ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

ز دلبرم كه رساند نوازشِ قلمى؟

كجاست پيكِ صبا؟ گو: بيا بكن كَرَمى‌

دلم گرفت ز سالوسِ و طبلِ زيرِ گليم‌

خوشا دمى! كه به ميخانه بر كُنم عَلَمى‌

حديثِ چون و چرا، دردِسر دهد ساقى!

پياله گير و بياسا به عمرِ خويش دمى‌

طبيبِ راه نشين دردِ عشق نشناسد

برو بدست كن اى مردهْ دل! مسيح دمى‌

قياس كردم تدبيرِ عقل در رَهِ عشق‌

چو شبنمى است كه در بحر مى كشد رقمى‌

بيا كه وقت شناسان دو كَوْن بفروشند

به يك پيالهِ مِى صاف و صُحبتِ صَنَمى‌

دوام عيش و تنعّم نه شيوه عشق است‌

اگر معاشرِ مايى، بنوش نيشِ غمى‌

نمى‌كنم گله امّا سحابِ رحمتِ دوست‌

به كِشتزارِ جگر تشنگان نداد نمى‌

بيا كه خرقه من گرچه وقفِ ميكده‌هاست‌

زمالِ وقف نبينى به نام من دِرَمى‌

چرا به يك نِىِ قندش نمى خرند آن كس‌

كه كرد صد شكر افشانى از نِىِ قلمى‌

سراىِ قدر تو شاها! به دستِ حافظ نيست‌

بجز نياز شبىّ و دعاىِ صبحدمى‌