جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٥ - غزل ٥٧٠ سحر با باد مى گفتم حديث آرزومندى

سحر با باد مى گفتم حديثِ آرزومندى‌

خطاب آمد كه واثق شو به الطاف خداوندى‌

قلم را آن زبان نبود كه سِرِّ عشق گويد باز

وراىِ حدّ تقرير است شرحِ آرزومندى‌

دل اندر زُلفِ ليلى بندو كارِ عشقِ مجنون كن‌

كه عاشق را زيان دارد مقالاتِ خردمندى‌

الااى يوسف مصرى! كه كردت سلطنت مغرور

پدر را بازپرس آخر، كجا شد مِهْرِ فرزندى؟

به سِحْرِ غمزه فَتّان، دوا بخشىّ و دردانگيز

به چينِ زُلف مشك افشان، دلاويزىّ ودلبندى‌

جهانِ پيرِرعنارامروّت درجبّلت نيست‌

زمهراوچه مى خواهى؟ دراوهمّت چه مى بندى؟

همايى چون تو عاليقدر ومِهْرِ استخوان تاكى؟

دريغ آن سايه دولت كه بر نااهل افكندى!

دراين بازار اگرسوداست‌[١] با درويش خرسنداست‌

خدايا! مُنْعَمَمْ گردان به درويشىّ وخرسندى‌

دعاىِ صبح و شام تو كليدِ گنجِ مقصوداست‌

به اين راه و روش مى رو كه با دلدار پيوندى‌

ز شعر حافظ شيراز، مى‌گويند و مى رقصند

سِيَهْ چشمانِ كشميرىّ و تُركانِ سَمَرقندى‌