جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٧ - غزل ٥٧٠ سحر با باد مى گفتم حديث آرزومندى

قلم را كجا توان آن باشد كه اسرار محبّت عاشق را به معشوق بازگو نمايد؟ زيرا اين امرى است درونى، كه تقرير آن با گفتار و بيان ممكن نيست.

آنجا كه «يُحِبُّهُمْ»[٢]: (خداوند آنها را دوست دارد.) از جانب معشوق، بى انتها باشد، «يُحِبُّونَهُ»[٣]: (ايشان نيز خدا را دوست دارند.) مخلوق را كجا مى توان به قلم آورد؟ «وراى حدّ تقرير است شرح آرزومندى.»

«أللّهُمَّ! اجْعَلْنا مِمَّنْ دَأْبُهُمُ الإرْتِياحُ إلَيْكَ وَالحنينُ ... وقُلُوبُهُمْ مُتَعَلِّقَةٌ [مُعَلَّقَةٌ] بِمَحَبَّتِكَ، وَأفْئِدَتُهُمْ مُنْخَلِعَةٌ مِنْ مَهابَتِكَ، يا مَنْ أنْوارُ قُدْسِهِ لِأبْصارِ مُحِبِّيهِ رآئِقَةٌ، وَسُبُحاتُ وَجْهِهِ لِقُلُوبِ عارِفيهِ شآئِقَةٌ! يا مُنى‌ قُلُوبِ المُشْتاقينَ! وَيا غايَةَ آمالِ المُحِبّينَ!»

[٤]: (خداوندا! ما را از آنانى بگردان كه شيوه آنها [اظهار] شادمانى، و اشتياق [و يا: گريه شديد] به درگاه توست ... و [آنان كه‌] قلبهايشان به محبّت و دوستى تو آويخته، و دلهايشان از بيم و هراس تو [از جاى خود] بركنده شده. اى خدايى كه انوار قدسش به چشم دوستانش در كمال روشنى، و انوار روى [اسماء و صفات‌] اش بر قلوب عارفان او، شوق آور و نشاطانگيز است! اى آرزوى دل مشتاقان! واى نهايت آمال دوستان!)

آرى، دوست و معشوق حقيقى را همه جا و با همه كس و همه چيز مى توان.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٥، ص ٢١٢.

[٢] ( ٢- ٣). مائده: ٥٤.

[٣] ( ٢- ٣). مائده: ٥٤.

[٤] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨- ١٤٩.