جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٤ - غزل ٥٦٧ زين خوش رقم كه بر گل رخسار مى كشى

لبت مى بوسم و در مى كشم مِىْ‌

به آب زندگانى برده‌ام پى‌

نه رازش مى توانم گفت با كس‌

نه كس را مى توانم ديد با وى‌

نجويد جان از آن قالب جدايى‌

كه باشد خونِ جامش در رگ و پى‌

لبش مى بوسم و خون مى خورد جام‌

رُخَش مى بينم و گُل مى كند خوى‌[١]

گفتى: سَرِ تو بسته به فَتْراكِ ما سزد

سهل است اگر تو زحمتِ اين بار مى كشى‌

به فَتْراك ارْ همى بندى، خدا را زود صيدم كن‌

كه آفتهاست در تأخير وطالب را زيان دارد

زسَرْوِ قَدِّ دلجويت، مكن محروم چشمم را

بدين سرچشمه‌اش بنشان كه خوش آب روان دارد[٢]

به دام زلف تو دل مبتلاىِ خويشتن است‌

بكُش به غمزه كه اينش سزاىِ خويشتن است‌

گرت ز دست برآيد مرادِ خاطِر ما

ببخش زود كه خيرى براى خويشتن است‌

به جانت اى بُت شيرين من! كه همچون شمع‌

شبانِ تيره، مرادم فناىِ خويشتن است‌

بسوخت حافظ و در شرطِ عشق و جانبازى‌

هنوز بر سَرِ عهد و وفاىِ خويشتن است‌[٣]