جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٣ - غزل ٥٩٠ نوبهار است در آن كوش كه خوشدل باشى

و نيز در جايى مى گويد:

اى خواجه! غصّه كم و زياد و بود و نبودِ دنيا، سرمايه عمرت را از تو مى ستاند و نمى‌گذارد قدمى در راه دوست گذارى، نقد عمر خويش بدست آر و به ذكر او به پايانش بر تا تو را بهره از آن باشد؛ كه:

٣٩٥٢

«إحْفَظْ عُمْرَكَ مِنَ التَّضْييعِ لَهُ فى غَيْرِ العِبادَةِ وَالطّاعاتِ.»

[٣]: (عمر خويش را از تباه ساختن آن در غير عبادت و طاعتهاى [خداوند] نگاه‌دار.- نيز:

٣٩٥٣

«إنَّ عُمْرَكَ مَهْرُ سَعادَتِكَ، إنْ أنْفَذْتَهُ فى طاعَهِ رَبِّكَ.»

[٤]: (بدرستى كه عمر تو كابين سعادت و خوشبختى توست اگر آن را در طاعت و عبادت پروردگارت سپرى نمايى.- همچنين:

٣٩٥٤

«إنَّ أنْفاسَكَ أجْزآءُ عُمْرِكَ، فَلا تُفْنِها إلّافى طاعَةٍ تُزْلِفُكُ.»

[٥]: (براستى كه.

نَفَسهاى تو، جزء جزء عمر توست پس آنها را جز در طاعت و عبادتى كه [به خدا] نزديكت سازد، از بين مبر.)

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٢، ص ٤١٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٠، ص ١٠٣.

[٣] ( ٣- ٤ و ٥). غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.

[٤] ( ٣- ٤ و ٥). غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.

[٥] ( ٣- ٤ و ٥). غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.