جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٨ - غزل ٥٥٦ چه بودى، ار دل آن ماه، مهربان بودى؟

محبوبا! توجّه به عالم خيالى و عنصرى‌ام نمى گذارد همواره به يادت باشم و اشك شوق در آرزوى ديدارت فرو بريزم، وگر نه تنها مى گريستم، بلكه ديگران را هم از سرشكم به گريه در مى آوردم.

و ممكن است منظور خواجه از بيت اين باشد كه معشوقا! من به اميد آنكه روزى به وصالت نايل گردم، خود را از گريستن بسيار باز داشتم، وگرنه سيل آسا مى‌گريستم. بخواهد بگويد:

دلدارا! علت راهنمايى نشدنم به تو آن است كه مظاهرت مرا به خود توجّه مى‌دهند، اى كاش مورد عناياتت قرار مى گرفتم كه:

٣٧٢٩

«إلهى! تَرَدُّدى فِى الآثارِ يُوجِبُ بُعْدَ المَزارِ، فَأَجْمِعْنى عَلَيْكَ بِخِدْمَةٍ تُوصِلُنى إلَيْكَ ... إلهى! أمَرْتَ بِالرُّجُوعِ إلَى الآثارِ، فَارْجِعْنى إلَيْكَ‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٥، ص ٣٤٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٤، ص ٢٩٩.

[٣] - نسخه بدل: نشان دادى!