جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٤ - غزل ٥٦٨ ساقيا! سايه ابر است و بهار و لب جوى

اى بى‌خبر! بكوش كه صاحب خبر شوى‌

تا راه بين نباشى، كى راهبر شوى‌

دست از مِسِ وجود چو مردانِ ره بشوى‌

تا كيمياىِ عشق بيابىّ و زر شوى‌

خواب و خورت ز مرتبه عشق دور كرد

آن دم رسى به دوست كه بى‌خواب وخور شوى‌

گر نور عشقِ حق به دل و جانت اوفتد

باللَّه كز آفتابِ فَلَك خوبتر شوى‌

از پاى تا سرت همه نور خدا شود

در راهِ ذوالجلال، چوبى پا و سر شوى‌[١]

چشمِ آلوده نَظَر از رُخِ جانان دور است‌

بر رُخ او نظر از آينه پاك انداز

چون گل از نكهت او جامه قبا كن حافظ!

وين قبا در رهِ آن قامتِ چالاك انداز[٢]

پيشتر ز آنكه شوى خاكِ دَرِ ميكده‌ها

يك دو روزى به سَرْ اندر رَهِ ميخانه بپوى‌

خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز

پيش از آنى كه شود كاسه سَرْ، خاكْ انداز

عاقبت منزل ما وادىِ خاموشان است‌

حاليا غلغله در گُنبدِ افلاك انداز