جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٣ - غزل ٥٦٨ ساقيا! سايه ابر است و بهار و لب جوى

و نيز در جايى مى گويد:

لذا باز مى گويد:

اى خواجه! و يااى سالك! چون الطاف دوست باز شامل حالت شد و حضرتش ديگر بار بهار مشاهداتت عنايت فرمود، به شكرانه اين نعمت به شدّت مراقبه و توجّه مشغول باش و به ديده نيكى به عالم بنگر، تا به منزل مقصود راه يابى و حالاتت مقام گردد. و بگو:

٤٠٤٦

«إلهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأجابَكَ، وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ، فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[٢]: (بار الها! مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند و به آنها نظر افكندى و در برابر جلال و عظمتت مدهوش گشتند سپس در باطن با آنها مناجات كردى و آشكارا و در ظاهر براى تو عمل نمودند.) در جايى پس از رسيدن به چنين حال و مقامى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٤، ص ٢٤٩.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٠، ص ٢٢١.