جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٦ - غزل ٥٦٢ ديدم به خواب دوش كه ماهى برآمدى

سُلْطانٌ»[١]: (بدرستى كه شيطان را هيچ چيرگى و تسلّطى بر بندگان من نيست.- همچنين: «إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا، وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ»[٢]: (بدرستى كه او [شيطان‌] را هيچ گونه تسلّطى بر كسانى كه ايمان آورده، و بر پروردگارشان توكّل كنند، نيست.- بخواهد بگويد:

اى خواجه! آنان كه طريق حضرت محبوب را نپيموده اند و از عالَم عشق او بهره اى نبرده‌اند، كجا مى دانند در فراق يار به تو چه مى گذرد. گفتار و مشكلات خود را در اين امر با هركس درميان مگذار. «دريا دلى بجوى و دليرِ سرآمدى.» كه خود اين وادى را پيموده باشد و بتوانى از راهنماييهايش حجاب ميان خود و او را از ميان بردارى و بازت وصال حاصل شود. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - حجر: ٤٢.

[٢] - نحل: ٩٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٤، ص ٢٩٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٨، ص ١٨١.