جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٤ - غزل ٥٧٩ شهرى است پرحريفان، از هرطرف نگارى

به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! روى خوب تو را چگونه مى توان به گل تشبيه كرد، تو از گل و بلكه از هر جمالى زيباترى، بلكه هر جمالى به تو جميل است، الهى! كه خارى به دامن حسنت نخلد و ما را عارضه و غفلتى از زيبايى چون تو جدا نسازد. به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! چگونه‌ات مى توانم توصيف نمود، جز اينكه بگويم: «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ»[٤]: (چيزى همانند او نيست.- بگويم: «سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ، إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ»[٥]: (پاك و منزّه است خداوند از آنچه آنان او را توصيف مى كنند مگر بندگان مخلص و پاك [به تمام وجود] خداوند.- بگويم:

٣٨٩٦

«ألْمُحْتَجِبُ بِنُورِهِ دُونَ خَلْقِهِ، فِى‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٢، ص ٣٠٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩١، ص ٣٥٥.

[٣] - لفظ« جسم» و« روح» اشاره باشد به شهود حضرت حقّ سبحانه محيط به مظاهر، و ظهور عالم ملكشان از ملكوتشان، و فناى مُلك در ملكوت ديده شدنشان.

[٤] - شورى: ١١.

[٥] - صافات: ١٥٩ و ١٦٠.