جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٣ - غزل ٥٩٤ هزار جهد بكردم كه يار من باشى

محبوبا! آرزو داشتم، همانطور كه معشوقانِ مجازى به صاحبان ملاحت و عاشقان و ارادتمندانشان مى نازند، مرا به بندگى‌ات بپذيرى و به عاشقى خويش قبولم فرمايى، تا من هم برخلاف آنان به تو بنازم و بگويم:

٣٩٩٥

«إلهى! كَفى‌ بى‌عِزّاً أنْ أكُونَ لَكَ عَبْداً! وَ كَفى‌ بى‌فَخْراً أنْ تَكُونَ لى رَبّاً! إلهى! أنْتَ لى كَما احِبُّ، فَوَفّقْنى لِما تُحِبُّ.»

[٢]: (معبودا! همين عزّت و بزرگوارى مرا بس كه بنده تو باشم! و اين فخر و بالندگى مرا كفايت مى كند كه تو پروردگارم باشى! تو چنان هستى كه من دوست دارم، مرا نيز به آنچه دوست مى‌دارى، موفّق گردان) بخواهد بگويد:

آرى، منتهى آرزوى عاشق حضرت محبوب، گرفتنِ شراب عقيقى و تجلّيات.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤١، ص ١٩٦.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ٩٤، حديث ١٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٣، ص ٣٤٤.