جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٠ - غزل ٥٨٤ كتبت قصة شوقى ومدمعى باكى

معشوقا! در آتش فراقت، آنچه گمان مى كردم از من است را به تو دادم؛ كه: «قُلْ: إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ، لا شَرِيكَ لَهُ»[٣]: (بگو: همانا نماز و عبادت، و زندگانى و مرگم، تنها براى خداوندى مى باشد كه پروردگار جهانيان است، و شريك و انبازى براى او نيست.) كنايه از اينكه: نمى‌دانم چه شده به من عنايتى ندارى. در جايى مى گويد:

و ممكن است بخواهد بگويد: دلبرا! در فراقت آثار عالم طبيعى خود را از دست دادم، پس از اين زندگى ظاهرى خويش را هم در ديدار و مشاهده جمال تو مى بينم، مرا از آن محروم مساز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٥، ص ٤١٢.

[٢] - بزرگوارى زندگانى‌ام را در[ ديدن‌] روى تو مى بينم‌[ و مى دانم‌]

[٣] - انعام: ١٦٢- ١٦٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٣، ص ٣٤٤.