جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٧

الااى آهوىِ وحشى! كجايى؟

مرا با توست، بسيار آشنايى‌

دو تنها و دو سرگردانِ بى‌كس‌

دو راه‌[١] اندر كمين، از پيش و از پس‌

بيا تا حالِ يكديگر بدانيم‌

مرادِ هم بجوييم ار توانيم‌

كه مى بينم كه اين دشتِ مشوّش‌

چَراگاهى ندارد ايمن و خوش‌

كه خواهد شد؟ بگوييداى حبيبان!

رفيقِ بى‌كسان يارِ غريبان‌

مگر خضرِ مبارك پى درآيد

زيمنِ همّتش اين ره سرآيد

مگر وقت وفا پروردن آمد؟

كه فالم «لاتَذَرْنى فَرْداً» آمد

شنيدم رهروى در سرزمينى‌

به لطفش گفت رندِ خوشه چينى:

كه اى سالك! چه در انبانه دارى؟

بيا دامى بنه، گر دانه دارى‌

جوابش داد: كآرى دانه دارم‌

ولى سميرغ مى بايد شكارم‌

بگفتا: چون به دست آرى نشانش؟

كه او خود بى‌نشان است آشيانش‌

بگفتا! گرچه اين امرِ محال است‌

وليكن نااميدى هم وبال است‌

نياز من چه وزن آرد بدين ساز؟

كه خورشيدِ غنى شد كيسه پرداز

ولى تا جان بُوَد در تن بكوشم‌

بُوَد كز جامِ او، يك جرعه نوشم‌

چو آن سروِ روان شد كاروانى‌

ز مُلك ديده مى كن پاسبانى‌

مده جامِ مى و پاى گُل از دست‌

ولى غافل مشو از چرخِ بد مست‌