جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٣ - غزل ٥٤٥ به فراغ دل زمانى، نظرى به ماهرويى

قسم به دوست، اگر او مرا به ديدارش بپذيرد و ديده دلم روشن به مشاهده‌اش گردد، دريغم آيد كه از ديدن چنان جمالى خوددارى نمايم، درنتيجه بخواهد با اين بيان بگويد:

٣٦٧٨

«وَأنِرْ أبْصارَ قُلُوبِنا بِضِيآءِ نَظَرِها إلَيْكَ، حَتّى تَخْرِقَ أبْصارُ القُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ، فَتَصِلَ إلى‌ مَعْدِنِ العَظَمَةِ، وَتَصيرَ أرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ.»

[٢]: (و ديدگان دلهايمان را به پرتو نظرشان به سوى تو روشن گردان، تا ديدگان دلهايمان حجابهاى نور را دريده، پس به معدن عظمتت واصل گشته، و ارواحمان به مقام پاك عزتّت بپيوندد.- بگويد:

و نيز بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٤، ص ٣٢٥.

[٢] - اقبال الاعمال: ص ٦٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٤، ص ٣٣٩.